Projecten die door ons zijn gesteund

Na 7 oktober 2023 werd het werkverbod voor Palestijnen als noodmaatregel ingesteld, maar het is nog altijd van kracht – met dramatische gevolgen. Niet alleen voor de werkers en hun gezinnen op de Westoever, ook in Israël.

KLANTREIS volgt de inburgeringsreis van statushouders in Breda: een groot Syrisch gezin en twee Somalische/Saoedische zussen, langs huisvesting, taalonderwijs en buddyprogramma's. Het project startte in 2023, met twee jaar filmen en ander half jaar monteren, gevolgd door een intensieve releaseperiode waar dag en nacht aan is gewerkt. De film ging op 21 maart 2026 in wereldpremière op Movies that Matter en kreeg vanaf 23 april een landelijke bioscooprelease in tachtig filmtheaters

Europa wil strengere grenscontroles en experimenteert al jaren met hoe reizigers sneller én grondiger gescreend kunnen worden. Nederlandse bedrijven spelen, met hulp van Europese subsidies, een grote rol in het onderzoek naar de nieuwste grenstechnologie.Met zulke innovaties wil de grensbewaking zo snel mogelijk inschatten welke boot, auto of persoon bedreigend zou kunnen zijn. Dankzij AI zijn de mogelijkheden eindeloos. Maar hoe ver mag de technologie gaan? En welke risico’s brengt het met zich mee?

In het felle debat over migratie is weinig aandacht voor hoe migratie en kolonialisme Nederland hebben gevormd. In dit rijke, verhalende boek reist schrijver Ragna Indra Heidweiller haar familiegeschiedenis achterna. Van India via Suriname, waar Hindostaanse contractarbeiders na de afschaffing van de slavernij het werk op de plantages voortzetten, naar Nederland. En ze laat zien wat het ons kost als deze geschiedenissen niet worden verteld.

Via Italia neemt Italië-correspondent Rosa van Gool je mee op een journalistieke reis voorbij pasta, pizza en la dolce vita. Aan de hand van reportages en ontmoetingen door het hele land onderzoekt ze hoe hardnekkige clichés zijn ontstaan en wat ze verhullen. Ze spreekt met uiteenlopende Italianen – van maffiaslachtoffers tot neofascisten en voetballende nonnen – en laat zien hoe toerisme, media en geschiedenis het zelfbeeld van Italië hebben gevormd. Het resultaat is een scherp, meeslepend portret van een land dat wereldwijd wordt bewonderd, maar waar veel inwoners met een heel andere blik naar kijken.

Bewoners en medewerkers op twee grote locaties van zorgorganisatie Pluryn lopen onnodig hoge risico’s. Dat blijkt uit onderzoek van De Gelderlander na enkele grote incidenten met dodelijke afloop.

Toelichting bij het beeld: Een vervuilde kamer waar eerder de 40-jarige Joffrey dood is aangetroffen nadat hij geen goede zorg ontving bij een andere zorginstelling dan Pluryn. Zijn dood was mede aanleiding voor de journalisten om onderzoek te doen naar niet natuurlijke doden in de zorg.

Artsen van over de hele wereld stuiten al jaren op problemen met de draden van implanteerbare defibrillators. Biotronik, de Duitse fabrikant van de draden, wijst alle beschuldigingen van de hand en de inspectie volgt gedwee. De hartpatiënten zelf? Die krijgen niets te horen. Beeld: Aart-Jan Venema

Drie portretten tonen hoe Amerikanen zich verzetten tegen Trumps beleid: via literatuur, lokale politiek en inheems activisme. Samen schetsen ze een veelzijdig beeld van hedendaags verzet.

In dit tweeluik onderzoekt Sharyfah Bhageloe de koloniale geschiedenis achter twee iconische Surinaamse broodjes op de Rotterdamse Kruiskade: pom en bakkeljauw. Via archiefonderzoek, interviews en reizen langs onder meer Suriname, Portugal en Brazilië wordt de wereldwijde route van beide gerechten gevolgd. De artikelen laten zien hoe slavernij, migratie, religie en culturele uitwisseling hun sporen nalieten in de Surinaamse keuken en hoe deze geschiedenis vandaag de dag voortleeft in Rotterdam.

Een verhaal dat de schaduwkant laat zien van de voetbalwereld. In Gelukszoekers op voetbalschoenen worden de verhalen verteld van Afrikaanse jongens met een Europese voetbaldroom. Verhalen over dromen, armoede, verlies en hoop.

Nederland onderschat het aantal ongedocumenteerden waarschijnlijk sterk. Officiële cijfers (ca. 20.000) zijn gebaseerd op politiedata en missen veel mensen, vooral vrouwen, kinderen en ouderen. Onderzoek van Trouw op basis van zorgdata, gemeentelijke tellingen en hulporganisaties wijst op een veel grotere en minder zichtbare groep. Deze onderschatting heeft grote gevolgen: beleid, zorg en onderwijs zijn gebaseerd op te lage aantallen, waardoor voorzieningen tekortschieten en mensen buiten beeld blijven.

Molukkers kwamen in 1951 naar Nederland als KNIL-militairen en hun gezinnen, in de veronderstelling dat hun verblijf tijdelijk zou zijn. Die terugkeer kwam nooit. Ze werden ondergebracht in kampen en voelden zich in de steek gelaten door de Nederlandse overheid. Zeventig jaar later leeft het gevoel van onrecht, teleurstelling en trauma nog altijd sterk binnen de Molukse gemeenschap.

In mei 1976 bezetten feministen bijna twee weken lang de abortuskliniek Bloemenhove in Heemstede, om te voorkomen dat die gesloten zou worden door minister van Justitie Dries van Agt. Maar hoe luchtig de sfeer die dagen ook was, een inval van de ME lag voortdurend op de loer. Terwijl in Den Haag politici debatteerden over het lot van de kliniek, groeide de bezetting uit tot een van de meest glorieuze acties van de vrouwenbeweging. In De bezetting reconstrueert Sanne Thierens deze gebeurtenis aan de hand van onder meer ooggetuigenverslagen, dagboeken en politierapporten.

In al-Eizariya, een stad op de bezette Westelijke Jordaanoever in de buurt van Jeruzalem, heeft de Palestijnse Manar samen met haar man Milad een Waldorfschool opgericht: House of Hope. Een basisschool gebaseerd op de vrijeschoolpedagogie, die geweldloos verzet omarmt en kinderen helpt bij het helen van trauma's. Daarmee probeert Manar de jonge Palestijnse scholieren een veilige haven te bieden, maar dat valt haar steeds zwaarder.

Vergeten plekken, vergeten mensen onthult de wereldwijde en vaak genegeerde geschiedenis van Nederlandse slavernij. Leendert van der Valk legt de blinde vlekken in ons collectieve geheugen bloot.

Na veertig jaar blijkt dat een uitbraak van mond-en-klauwzeer in de jaren ’80 vrijwel zeker werd veroorzaakt door een lek in een laboratorium in Lelystad. Destijds ontkende de overheid dit, maar nieuw onderzoek met archieven en getuigenissen wijst op een lablek als meest waarschijnlijke oorzaak. De onthulling roept vragen op over transparantie en toezicht op onderzoek met gevaarlijke virussen.